Over mij

Al van jongs af aan wist ik dat ik uitvaartbegeleider wilde worden. Toen ik zeven jaar oud was, overleed mijn opa, met wie ik een hele bijzondere band had. Ik was dol op hem. Mijn familie hield mij niet weg van de dood en ik heb persoonlijk afscheid van hem kunnen nemen. Daar kijk ik nog altijd met een goed gevoel op terug. Juist doordat ik erbij betrokken werd, heb ik nooit angst voor de dood ontwikkeld.

Tijdens de uitvaart had ik zelf weinig rol, terwijl ik graag iets had willen betekenen. Ik denk dat daar het eerste gevoel is ontstaan dat ik later iets wilde betekenen in de uitvaartwereld. Dat iedereen, jong en oud, op zijn of haar eigen manier betrokken mag zijn bij een afscheid.

Buiten mijn werk ben ik graag buiten, samen met mijn hond Skipper. Hij zorgt vaak voor een glimlach en een ontspannen moment. Uiteraard kan Skipper, als daar behoefte aan is, mee om te knuffelen of gewoon rustig aanwezig te zijn.

Mensen voelen zich vaak snel op hun gemak bij mij. Ik luister, neem de tijd en voel aan wat er nodig is. Daarbij vind ik het belangrijk dat alles duidelijk en zorgvuldig geregeld wordt, zodat er rust en overzicht ontstaat. Niet volgens een vaste vorm, maar op een manier die past bij de persoon en de mensen er om heen.

Maura Nooij